Column: Van does lief naar das lief!

Door Annemiek Koremans

Natuurlijk leef ik in angst voor het virus, mis ik mijn contacten met familie, vrienden, kennissen en inwoners van mijn dorp. Ik mis vooral de knuffels van neven, nichten en alle anderen die ik lief heb en die lief voor mij zijn. Geen dolle gezelligheid meer bij mijn kaart- en theaterclubjes. Geen uitstapjes of lunches met vrienden, kennissen en oud-collega’s. Wat is er veel gebeurd in de afgelopen 20 dagen en wat zal er nog veel gaan veranderen.

Het gezondheidsprobleem heeft zich ontwikkeld tot maatschappelijk en niet te onderschatten economisch probleem. Bedrijven vallen om, horeca dicht, veel winkels op slot, wat een schijnende wereld brengen de media op ons netvlies. Vanmorgen hoorde ik van een econoom dat het coronavirus nog te sec wordt aangepakt als gezondheidsprobleem en dat het ook om inkomens en banen gaat. Hoelang staat gezondheid nog nummer 1? Onze tuinbouw en midden- en kleinbedrijven krijgen ongelooflijke klappen. Gelukkig leven we in een welvarend land, waar de economie wat klappen kan hebben, maar ondernemers, zonder gezondheidsklachten, hebben in deze tijd vele slapeloze nachten.




Does lief
Volgen van richtlijnen is mij niet geheel gelukt. Ik nam het virus niet gelijk serieus. Waarschuwingen sloeg ik in de wind. Deskundigen zaten ook niet op één lijn: geen groepen, 1,5 m afstand, handen wassen, geen contact. Hoe lichtzinnig ging ik er mee om. Kon ook niet zonder lichamelijk contact en knuffels. Mijn warmte en liefde in contact met mensen die er toe doen. Het is mijn leven, kracht, waarde, mijn zwakte. Na enkele dagen sloeg de betrekkelijke onverschilligheid om in angst en onzekerheid. Ik besef dat ik mijn leven een tijd(je) anders moet doen. Dat gaat me best goed af met af en toe hulp in huis. Ver op afstand, er wordt niet meer gezoend of geknuffeld. Vreselijk. In gedachten ben ik erg bezig met mijn mede-Poeldijkers met een verstandelijke, psychische, autistische of meervoudige beperking. De ouderen, waarbij verval en afname van lichamelijke weerstand gewoon doorgaan. Wat is het moeilijk hen duidelijk te maken dat er geen structuur, duidelijkheid, zekerheid, bezoek of knuffel mogelijk is. Afstand is de richtlijn met eenzaamheid en verwarring voor veel mensen tot gevolg. We gaan als jullie dit lezen week 4 in van verandering en onthutsing in ons leven en de wereld. De een loopt voor, de ander kijkt het aan. Delen en leren blijken toch niet goed in elkaar te zitten in ons dorp, het Westland, Haaglanden, Europa of Wereld. Delen van kennis, medicijnen, apparatuur en mondkapjes.




Das lief
Gelukkig zijn we ook lief voor elkaar in nood. Wat een ongelooflijke initiatieven vanuit sportclubs, vrijwilligers, kinderen, mantelzorgers, particulieren en bedrijven. Bloemen, muziek, aandacht voor ouders op het balkon, stoeptekeningen, zoenen op glas, handen op glas, het sturen van een kaartje, Facetimen, ongelooflijk hoe mensen elkaar ineens kunnen ondersteunen. Voor mensen die in de knel komen doordat ze eenzaam zijn of structurele hulp wegvalt worden er luisterlijnen opgericht in onze streek. Westlandse politieke partijen die samen hun steun aanbieden. Maak er gebruik van! Das lief!

Ik blijf klappen voor onze helden
Wat gaan we een vreemde tijd tegemoet. Wat zal er weer veel opgebouwd moeten worden. Wat zal er ook veel afgebroken moeten worden. Want als er iets in het oog springt is dat vitale beroepen als zorg, onderwijs, afval, bouw, transport, politie, brandweer, toiletpapierproducenten onze samenleving dragen. Mijn waardering hadden ze al, nu nog de economische waardering. Ik heb al een paar keer geklapt voor onze helden van de samenleving, in klein en groot verband. Wat voelde ik me hypocriet, maar ik blijf klappen, wat doen jullie belangrijk werk voor de gemeenschap, wat werken jullie hard, wat een betrokkenheid en motivatie. Hou vol, dan laten wij jullie met rust en blijven binnen, zodat jullie je werk kunnen doen met zo min mogelijk gevaar voor eigen leven. En als we jullie onverhoopt tegen komen, houden we afstand. We kunnen het wel!

Author: Poeldijk

Geef een reactie