Ik pak de Pen op: Karin Geerts

Ik neem het stokje over van Ria van Bueren. Wie ben ik? Ik ben Karin Geerts. Die achternaam klinkt niet echt Westlands. Dat klopt helemaal. Er is niets Westlands aan mij, ik ben een provinciale immigrant. Voor de liefde ben ik in 2005 vanuit Brabant naar Poeldijk verhuisd. Familie en vrienden in Brabant achtergelaten, een grote stap. Zeker naar zo´n relatief klein dorp als Poeldijk. Maar als je warm ontvangen wordt in een Westlandse vriendengroep voelt dat als thuiskomen. Inmiddels ben ik volgens die vriendengroep goed ingeburgerd, kreten als Mogguh, Plukkie al? Goud, zijn geen geheim meer voor me.




Net als elke echte immigrant moet je als nieuweling je weg vinden. Dat gaat niet als je thuis blijft zitten. In de eerste jaren dat ik in Poeldijk woonde was ik lid van een duikvereniging die trainden in het afgebrande zwembad De Boetzelaer. Na een aantal jaren lukte het me niet meer zo goed de motivatie op te brengen om te gaan trainen. Toen ik minder ging duiken ging ik meedoen met het lopersproject in Poeldijk. Wat een goed initiatief!. Veel plezier onderling in de groepen maar ook veel drive om te presteren, elkaar te steunen en aan te moedigen. En een hele leuke manier om het Westland en haar inwoners te leren kennen. Ik kwam in tuiderslaantjes die ik anders nooit zou weten te vinden. Nog steeds heb ik hier profijt van, ik weet de weg soms beter dan mijn Westlandse vrienden.

Leukste winkeltje in het dorp: “Bij Tante Toos’
Na het lopersproject ben ik lid geworden van Olympus ‘70 in Naaldwijk. Wekelijks trainen, soms ook met een aantal in het weekeinde. Hardlopen kun je samen doen, maar ook alleen en op elk moment van de dag. Je leert andere mensen kennen, dat vond en vind ik nog steeds belangrijk. Na vervelende blessures helaas gestopt met hardlopen. Maar niet met stilzitten. Toen sporten even niet meer ging ontdekte ik weer hoe leuk het is om te knutselen en te haken. Hiervoor kwam ik vaak bij het, in mijn ogen, leukste winkeltje in het dorp; “Bij Tante Toos”. Je vind haar op het einde van de Voorstraat tegenover de kerk, absoluut een bezoekje waard. Hoewel ik me steeds meer thuis voelde in Poeldijk bleef ook de band met Brabant sterk. Wekelijks bezocht ik mijn familie, vooral mijn moeder, voor wie ik mantelzorger was. Regelmatig sporten lukte een tijdje niet maar wel fietste ik veel door het Westland en ontdek ook zo weer nieuwe mooie plekken.




Naast werken voor mijn geld heb ik het altijd belangrijk gevonden om vrijwilligerswerk te doen. Deels omdat je ook iets voor de maatschappij terug kunt doen als jij het goed hebt, anderzijds zo om ook weer nieuwe mensen te leren kennen. Jarenlang deed ik de administratie van een Wereldwinkel. In de winkel waar ik dat deed heb ik de dames destijds ook getraind met de kassa te leren omgaan. Hilarische avonden waren dat, uiteindelijk is het de dames en heer wel gelukt om het te doen. Een aantal jaren terug ben ik er na 10 jaar penningmeesterschap mee gestopt. Inmiddels is de wereldwinkel waar in dit voor deed ook gestopt, ten onder aan het eigen succes. Heel veel fair trade artikelen zijn inmiddels, gelukkig, ook in de supermarkt te vinden.

‘Verbaasd hoeveel er in Poeldijk te doen is’
Nu zet ik me in als vrijwilliger voor Stichting Jarige Job, zij hebben als doel om alle kinderen in Nederland hun verjaardag te laten vieren. Vooral kinderen die in armoede opgroeien en waar een verjaardag vieren niet vanzelfsprekend is. Ook ben ik, net als mijn voorgangster Ria van Bueren, lid van de buurtpreventie Poeldijk. Voor mij combineer ik hiermee het nuttige met het aangename. Het nuttige om iets voor het dorp te doen, het aangename om samen met iemand een uurtje per week te wandelen. Kom ik dus zeker één avond in de week van de bank. Ook hier ontmoet ik weer nieuwe mensen en nieuwe plekken in het dorp die ik nog niet kende. Na 14 jaar ben ik nog steeds verbaasd hoeveel er in het Westland, maar zeker ook in Poeldijk, te doen is. Dus ben jij net als ik ‘een immigrant in Poeldijk’? Ga erop uit, word lid van een vereniging, help als maatje bij Vitis Welzijn, neem deel aan activiteiten die georganiseerd worden in het dorp en ontdek het mooie Westland net als ik al 14 jaar doe. Ik geef het stokje door aan Suzanne Schoehuijs, die ik ken van het hardloop project.



Author: Poeldijk

Geef een reactie