In memoriam: Icoon Verburch handbal: Jan Hijmans (72)

Door Karin Heemskerk en Peter van Leeuwen

Hoewel we er allemaal al rekening mee hielden, is het overlijden van Jan Hijmans een pijnlijk moment voor alles wat Verburch is. In de vroege jaren ‘70 van de vorige eeuw kwam hij vanuit de Haagse Schilderswijk naar Poeldijk, op instigatie van ‘Wim Z.’, de legendarische handbalvoorzitter van die dagen. Jan handbalde,  was ook scheidsrechter. Daar was bij Verburch ernstig behoefte aan! Hij ontwikkelde zich tot internationaal scheidsrechter en met Wim Wang bouwde hij een enorme reputatie op: samen floten ze wedstrijden bij de WK in Canada. Decennialang was hij bij Verburch-handbal niet weg te denken.




Hij was jarenlang trainer van verschillende meisjesteams, vaak meerdere avonden per week, werd ook voorzitter van de handbaltak van Verburch en zat in commissies. Zijn mening stak hij nimmer onder stoelen of banken en kon fel van leer trekken als bepaalde ontwikkelingen hem niet zinden. Jan was nauw betrokken bij de totstandkoming van de sporthal en vanaf minuut één, de opening in 1980, vrijwilliger. Hij ‘draaide’ zijn diensten op de zaterdagmorgen, maar was ook niet te beroerd om in de week een dienst over te nemen. Hij leidde vergaderingen, behartigde sporthal-belangen in het hoofdbestuur, hield verbouwingen nauwlettend in de gaten en regelde en passant ook het hele verhuurrooster van de sporthal, een helse klus! Ook bij de gemeente leerde men hem kennen als een branieschopper die niet met zich liet sollen. Maar voor Verburch was hij een geweldig ambassadeur! Achter de sporthal ligt al jaren een pad naar de buitenvelden van de handbal dat bij een verjaardag of jubileum werd omgedoopt tot ‘Jan Hijmanspad’. Als hommage aan Jan voor al zijn inspanningen. Al snel werd gezegd dat dat de enige plek was waar Jan over zich heen liet lopen.




Hij ontving veel onderscheidingen: Ridder in de Orde van Oranje Nassau, lid van verdienste Verburch voetbal, erevoorzitter handbal en de beheercommissie sporthal. Hij kreeg de waarderingsprijs van de gemeente Monster, door het Nederlandse Handbal Verbond werd hij onderscheiden met de Gouden Fluit. Voor Jan was het in vrijwel alle discussies zwart of wit, het was ja of nee. Duidelijk! Er bestond geen tussenruimte, geen grijs. “Die bal moet erin!” Dat was zo tot op het laatste moment: zijn naderend einde was onafwendbaar en kennelijk was voor hem duidelijk dat verzet ertegen zinloos was. Hij legde zich erbij neer: er was geen weg terug. We wensen Corrie, Marcel en Angela, hun partners en de kleinkinderen sterkte met het verwerken van het verlies van hun echtgenoot, vader en grootvader.

Geef een reactie