Jennifer Bol (11) pakt de pen op en vertelt aan Annemiek

Altijd nieuwsgierig naar leven en beleven van mensen met hart, ziel of oog voor anderen. Jong, oud, ziek, gezond, arm, rijk, gestudeerd of vakmensen met een essentieel beroep. Ik pak het woord, leven én pen op met een jongere en haar leven in deze vreemde tijd van het coronavirus. Jennifer Bol in mijn leven: Jennifer is de dochter van mijn petekind en vrienden Katja en haar partner Martijn. Kleindochter van mijn meest trouwe en langdurige vrienden Jaco en Karin. Uit een familie waarmee ik ben opgegroeid, mijn jeugd en leven heb gedeeld, meer dan 50 jaar in goede en slechte tijden. Jennifer heeft een broer Mitchell, waar ik ook maar een heel klein beetje, heel veel van hou. We zijn zo graag bij elkaar!

Lentedag, begin april, de eerste zomerse zondag in 2020, na drie weken quarantaine in klein verband naar buiten. In hun tuin. Zonder knuffels en op 1,5 meter afstand. Het eerste feestje sinds weken, buiten in de zon! In nauw samenzijn. Oma, opa, pappa, mamma, Jennifer, Mitchell en ik. Hoe simpel en warm kan het leven met elkaar zijn! Als bijna 12-jarige vertelt zij me over haar leven als leerling van groep 8 in basisschool De Nieuwe Weg in ons dorp. De les en het contact met haar docenten en klasgenoten. Over het gemis van haar spel en trainingen met haar handbalteam bij Verburch. Als fanatiek en ambitieus liefhebster van haar sport, wil ze zich én haar team zo graag verbeteren. Helaas is alles stilgelegd door het virus.

De Nieuwe Weg
Volop in voorbereiding voor haar eindtoets (CITO) en verdeling van rollen voor de eindmusical van groep 8, werd plotsklaps alles onderbroken. School gesloten. Groep 8 was zelfs voor 28 maart uitgenodigd deel te nemen aan een opname voor een ZAPP live-uitzending op NPO 3. Welk kind krijgt de kans om dit mee te maken? Een belevenis die je als kind je leven lang bij blijft. Door het virus ging ook dit niet door. Al snel na half maart en de sluiting van haar school werden huiswerkschema’s voor Jennifer en haar broer via de computer toegestuurd. Naar ouders en leerlingen. In ons gesprek hoe dat werkte werd ik geconfronteerd met termen en systemen als MO (inloggen met leerlingen), hang-out (onderlinge contacten), Parro (contact met ouders), leesbingo, tekenbingo… Diep onder de indruk van wat het onderwijs aanbiedt, verontrust over wat van ouders wordt gevraagd om hun kind te kunnen bijstaan. Het fijne van leren online is volgens Jennifer dat je je eigen tempo kan volgen en niet hoeft te wachten op de reactie van medeleerlingen. Nadeel is dat je niet je vinger kunt opsteken, de juf niet direct reageert, of dat je niet gelijk kan praten met elkaar. Maar … de juf is er online altijd! Gezien, gehoord en gewaardeerd. Wat kan een kind nog meer verwachten?

Scholen als opvoedkundig instituut en veiligheidsoord
Als buitenstaander spreek ik mijn respect uit voor het onderwijs: De Nieuwe Weg en alle andere scholen in Poeldijk in crisistijd. Wat een vernieuwing, maar wat moeten ouderen van (klein)kinderen veel leren om bij te blijven! Op geluiden uit ons dorp is de deskundige, stimulerende en ondersteunende houding van directeur Xander Damen van groot belang. Waar een klein dorp groot in is. Het kan niet anders zijn bij andere scholen in ons dorp. Communiceer waar we onze kinderen veiligheid en saamhorigheid willen bijbrengen in niet zo zekere tijden. Jennifer mist haar eindtoets, eindmusical, afscheid van de lagere school als stoere overgang naar het middelbaar onderwijs. Bizarre tijd voor de jeugd. Niet gevaarlijk, wel met gevolgen en (on-)verwerkte ervaringen. Gewoon afhankelijk van in welk gezin iemand wordt groot gebracht.

Liefde
Natuurlijk gebeurt er iets in ons dorp, net als in het land en de wereld. Zoveel verdriet om ouderen die met niemand contact kunnen hebben in deze crisis, maar sinds kort ook zo veel verdriet om kinderen die geen contact durven te maken met hun verdriet. Volgens Jennifer is het een rare tijd, maar zijn zij en haar leeftijdsgenootjes wel blij in deze tijd. Ze praten er ook met elkaar en de juf over. Vreemd was wel dat de koning ineens het volk toesprak. Met haar klasgenootjes spreekt ze ook over vaders die het moeilijk hebben in hun tuin.
Anders dan normaal, maar is zij gewoon blij, met haar vader, moeder, broer en opa en oma in ons dorp.

Author: Poeldijk

Geef een reactie