Khaldon Al Sabbagh: ‘Mijn doel hier: een normaal leven’

Hij kwam uit Syrië en woont nu ruim drie-en-een-half jaar in Nederland, in Poeldijk om precies te zijn. Met zijn vrouw en twee kinderen voelt hij zich helemaal thuis in het dorp en hij is er gelukkig. Spreekt goed Nederlands en werkt als integratie medewerker bij Vitis welzijn. Poeldijk Nieuws sprak met Khaldon Al Sabbagh, (35) een Syrische Poeldijker. Hij herinnert zich nog precies het moment dat hij dacht: ‘ik moet hier aan de slag en wel vandaag nog!




‘Vanuit zijn woonkamer waar hij kort na zijn aankomst in Poeldijk met zijn gezin kwam wonen, zag hij ’s nachts om vier uur een buurman op zijn fiets naar het werk gaan. Khaldon, had nog geen baan; vóór hij de oorlog in Syrië ontvluchtte werkte hij vijftien uur per dag. Hij voelde een zekere schaamte in die vroege ochtenduren. Ik vond het vreselijk dat ik geen werk had en ging diezelfde dag naar de gemeente om me aan te bieden voor welk werk dan ook. Ik wilde in elk geval vrijwilligerswerk gaan doen. In het asielzoekerscentrum in Dronten had ik al Nederlandse les gehad. Elke dag vier uur, bij elkaar wel zes uur Nederlands leren. Zo kon ik de gemeente duidelijk maken dat ik aan het werk wilde en dat ik
mensen zocht die mij konden helpen verder te komen’.




‘Ik leer elke dag van mensen’
Van huis uit reisagent en afgestudeerd in Engels had hij het een en ander mee om in Nederland vooruit te kunnen. Het belangrijkste wat Khaldon heeft is de wil om in Nederland een mooi bestaan op te bouwen. Hij kon snel via de gemeente bij vluchtelingenwerk in Naaldwijk aan de slag als tolk-vertaler, werd trainer ‘omgaan met geld’ en vertaalde een boek. Na een jaar solliciteerde hij bij Vitis Welzijn. Hij kon voor 24 uur per week aan de slag als integratiemedewerker en 8 uur als coördinator in wijkcentrum Hooge Hasta in Naaldwijk. Hij leerde nog steeds en er komen nieuwe taken en meer uren bij. Elke cursus die past bij zijn functie en die hij kan volgen pakt hij aan. ‘Ik leer elke dag van mensen in mijn omgeving, van collega’s en van mijn vrienden en buren in Poeldijk. Ik steek er veel van op: je leert typische uitdrukkingen gebruiken. Toen mijn vrouw, ik en onze twee kinderen pas in Poeldijk woonden, kocht ik bij de Action veertig kaarten voor Kerstmis. Aan een verkoopster vroeg ik een Nederlandse wens op te schrijven. Die hebben we op de kaarten overgeschreven en bij onze buren en vrienden bezorgd. Zo leg je veel contacten en dat is belangrijk’.




‘Allerbelangrijkste: accepteren en gelijkwaardigheid’
Vorig jaar gaf Khaldon voor het eerst een presentatie in het Westlands Museum over Syrië tijdens ‘Westland Ontmoet’, activiteit van Vitis Welzijn. Tijdens Westland Ontmoet worden op veel plaatsen ontmoetingen georganiseerd. Ook was Khaldon dit jaar betrokken bij deze ontmoetingen, op 22 september in de Oude Kerk in Naaldwijk een ontbijt en op 28 september een presentatie over de Syrische stad Aleppo, met tentoonstelling, muziek en eten. Khaldon werkt nu aan een informatieavond met de brandweer over brandpreventie, vooral bedoeld voor nieuwkomers. Inmiddels is hij goed ingeburgerd in het Poelukse leven. In het weekeinde wordt er veel gefietst, afgelopen zomer werd er vakantie gevierd in Flevoland. Ook zijn vrouw is actief, zij werkt voor de rechtswinkel in Naaldwijk en volgt een cursus voor pedagogisch
medewerker. Ze heeft vriendinnenclubjes opgebouwd en er wordt wekelijks gewandeld. Hun twee kinderen gaan naar
de Daltonschool in Poeldijk en hebben daar hun plekje gevonden. Khaldon: ‘Het allerbelangrijkste wat je nodig hebt om goed te leven is: accepteren en gelijkwaardigheid. Accepteer elkaar en de normen en waarden van vrijheid’. Terwijl hij enthousiast praat proef je tussen de regels door nog wat angst bij hem om te vertellen over de angst voor hogere machten van de overheid. Veel vrienden en familie wonen nog in Syrië, een goede vriend is er ontvoerd en nog altijd spoorloos. Andere familieleden wonen elders in Europa. Die verscheurdheid van het familieleven maakt Khaldon verdrietig. Maar tegelijkertijd is hij blij, ook voor zijn gezin, om in Poeldijk te wonen, te werken en onze vrijheid te kennen.




Hij heeft niet de illusie ooit nog terug te keren naar Syrië. Hij leidt liever ‘een gewoon leven’ in Poeldijk. Kernachtig geeft hij de ingrediënten voor het opbouwen van dat ‘normale leven’. Leer de taal, accepteer en respecteer de mensen, doe vrijwilligerswerk, loop stages en ontmoet mensen. Een betaalde baan zorgt dan voor zelfstandigheid. Zoek sociale communicatie in de buurt, bij verenigingen en zoek vooral rolmodellen. ‘Mensen, die jou iets kunnen leren en bouw dan een netwerk op. Een organisatie als Vitis Welzijn is daar een sterk voorbeeld van’.

Door Susan van Leeuwen

Share:

Author: Poeldijk

Related Articles

Geef een reactie