Na twee miskramen weer zwanger

Mag het nu wél goed zijn?

Door Astrid Reitsma

Elise aan de telefoon, ik ken haar inmiddels goed. Helaas niet van mooie zwangerschappen, gezellige controles en goede bevallingen… Ze had 2 miskramen en is nu voor de derde keer zwanger. Ik vraag: ”weet je zeker dat je bij mij wilt, zal ik kijken voor een andere dag, bij een collega?” “Maakt me niet uit hoor”, zegt ze. “jij kunt er toch ook niets aan doen?”. Ze was twee keer op rij steeds voor de eerste keer bij mij. Twee keer moest ik vertellen dat de zwangerschap niet goed was.

 De eerste keer belde ze

dat ze bloedverlies had. Helderrood, 8 weken. Ze had 3 dagen later een afspraak, maar was erg ongerust. Ze kon dezelfde dag voor echo komen. Toen wij de echo bekeken, was gelijk duidelijk dat de zwangerschap niet goed was. Een kleine embryo van een week of 6+4, zonder hartactie. De miskraam was al begonnen, ik vertelde haar dat ze krampen kon krijgen, dat het bloedverlies toe zou nemen. Drie dagen later kreeg ze een complete miskraam. Met mijn collega keek zij naar het vruchtzakje. In een bakje met water gelegd;  later vertelde ze dat ze het had begraven. Ze kwam een week later nogmaals voor controle en wij hielden contact. Hopend elkaar weer te zien als ze toe was aan een nieuwe zwangerschap.

Verdriet eerst laten bezinken
Zes maanden later belde ze voor een afspraak. Zij hadden bewust gewacht met een nieuwe zwangerschap. Het bracht zoveel verdriet en teleurstelling, er was tijd nodig om het te verwerken. Ik vroeg: “wil je voor een vroege echo komen?“ Nee, wilde ze niet; zij wilde het gewone schema. Was misselijk en moe. Het voelde goed. “Ik bel je als ik het niet vertrouw of bloedverlies heb.” Ze kwam bij 8+4 weken. Hoopvol keken we met z’n drieën naar het echobeeld en zagen een embryo van 8 weken, zonder hartactie. Dat kwam totaal onverwacht. Ze had geen enkele aanwijzing gehad. Ze gaf geen krimp. Ik zei: “wil je weg? Want dat mag hoor! Dan praten we later.” “Nee”, zei ze. “ vertel maar hoe nu verder.” Ik vertelde de drie opties. Afwachten op spontaan verloop of bij de gynaecoloog mogelijkheid krijgen voor medicijnen om het op te wekken of een curettage. Ik vertelde haar de voor- en nadelen en de risico’s van alle opties. Ze vroeg mij wat ik vond…Ik zei: ”eerst het verdrietige nieuws  laten bezinken. Dan hebben we over een week contact over wat je wilt. Het is belangrijk dat je de beste keuze maakt. Je mag je keuze ook weer veranderen. Als je nu denkt, ik wil afwachten en over paar dagen denk je, nee, ik wil toch naar de gynaecoloog, dan mag dat.

Een kloppend hartje?
Ze ging naar huis en belde drie dagen later; ze had vreselijk gehuild en wilde zo snel mogelijk naar de gynaecoloog. Dat regelden wij. Daar werd de echo herhaald en alle opties weer besproken. Ze koos voor een curettage, die verliep ongecompliceerd. Weer hadden we na een aantal weken telefonisch contact. Ze was neerslachtig en verdrietig. Ik vertelde haar dat de tijd de scherpe randjes eraf zou slijten, maar dat ze ook hulp kon krijgen voor de verwerking van dit verlies. Met haar toestemming lichtte ik haar huisarts in belde haar na drie maanden nogmaals om te vragen hoe het ging. “Dat is ook toevallig dat jij net belt, ik had gisteren een positieve test.” Wat fantastisch meid! Hoe voel je je? “Heel bang en onzeker”, zei ze. Dat snap ik, het is zo logisch. Wat heb je nodig? “Een vroege echo graag, bij een week of 7, als het goed is kunnen we dan een kloppend hartje zien, toch?” Over drie weken dus. Bij mij op het spreekuur. Mag het alsjeblieft nu wel goed zijn.

Share:

Author: Redactie

Related Articles

Geef een reactie